Pomocna dłoń

Moi Drodzy !

Oto zdanie, którego na niedzielę macie się nauczyć na pamięć:

Pragniemy, aby Duch Święty, którego otrzymamy, umocnił nas do mężnego wyznawania wiary i do postępowania według jej zasad.

Pomocna dłoń

Sakramenty drogą do Ojca.

Chrystus założył Kościół. W nim pozostaje i działa, uświęcając każdego z nas, abyśmy mogli dojść do zbawienia. Tak spełnia się „ostatni nakaz” Jezusa, ostatnie Jego polecenie (Mt 28,18-20):

„Wtedy Jezus podszedł do nich i przemówił tymi słowami: «Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi. Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem. A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata».”

Powiedzieliśmy sobie, że często Kościół nazywamy „sakramentem zbawienia”, tzn. widzialnym znakiem niewidzialnego działania Chrystusa, poprzez które nas uświęca i prowadzi.

Jezus jest z nami w swoim Kościele, w swoim słowie, w sakramentach, szczególnie w Eucharystii.

Sakramenty święte są Bożymi darami. Potrzebujemy tych darów, abyśmy nie ustali w drodze do domu Ojca. W nich, czy przez nie otrzymujemy potrzebne nam łaski, przez które Bóg budzi w nas dobre myśli i czyste pragnienia, staje przy nas i dodaje nam odwagi, abyśmy mogli wytrwać w dobrym do końca. Przez łaskę Bóg uświęca nas, stąd jej nazwa – łaska uświęcająca. Jest to darmowy dar Boga, poprzez który, stajemy się dziećmi Bożymi. To życie Boże w nas.

Nowe imię...

Bierzmowanie jest też związane z nadaniem nowego imienia, ponieważ to szczególny moment w Twoim chrześcijańskim życiu. Jak już nieraz słyszałeś, to sakrament dojrzałości chrześcijańskiej. Dojrzałość oznacza wzięcie odpowiedzialności i podjęcie inicjatywy na drodze do zbawienia, którą jest Twoje własne życie. Od momentu bierzmowania powinno ono nabrać nowej jakości. Nazwany nowym imieniem, otrzymasz Ducha Świętego, aby we współpracy z Jego łaską odtąd bardziej samodzielnie, z radością i z własnej woli kroczyć przez życie drogą przykazań i dobrego postępowania. Ta nowa jakość oznacza przestawienie się z „muszę” na „chcę”.

Imię do bierzmowania najlepiej wybrać ze względu na patrona, szukając pośród świętych i błogosławionych Kościoła. Wybrany patron to nie tylko orędownik w niebie, ale też przykład życia chrześcijańskiego dla Ciebie. To ktoś, kto Ci imponuje, kogo chciałbyś jako dojrzały chrześcijanin naśladować.

To nowe imię będzie mówiło o Twojej tożsamości i godności. Będzie Cię identyfikowało jako w pełni dojrzałego chrześcijanina. Ostatecznie od Ciebie zależy, jakie nadasz mu znaczenie, jak będziesz o nie dbał. Przez to jakim będziesz chrześcijaninem – katolikiem, przez Twoje postępowanie, życie moralne i praktyki religijne, przez modlitwę i osobistą relację z Bogiem będziesz wypełniał obietnice złożone Bogu podczas przyjmowania sakramentu bierzmowania i nowego imienia. Nowe imię zatem, to znak podjęcia na serio współpracy z łaską Bożą. To obietnica złożona Panu Bogu.

Pomocna dłoń

Kościół wspólnotą zbawienia. Pan Jezus pragnąc zbawiać i uświęcać ludzi, założył Kościół. Jest to nowy lud Boży, który razem z Jezusem, pielgrzymuje do „domu Ojca”, do Boga. Lud ten narodził się, jak mówi Sobór Watykański II „z boku umierającego na krzyżu Chrystusa”.
J 19,25-27 (testament Jezusa):„A obok krzyża Jezusowego stały: Matka Jego i siostra Matki Jego, Maria, żona Kleofasa, i Maria Magdalena. Kiedy więc Jezus ujrzał Matkę i stojącego obok Niej ucznia, którego miłował, rzekł do Matki: «Niewiasto, oto syn Twój». Następnie rzekł do ucznia: «Oto Matka twoja». I od tej godziny uczeń wziął Ją do siebie.”
Sobór Watykański II (ostatni, jak dotąd, sobór w Kościele katolickim, otwarty 11 października 1962 przez papieża Jana XXIII, zakończony 8 grudnia 1965 przez papieża Pawła VI.) w KK 8 pisze o Kościele:
„Chrystus jedyny Pośrednik, ustanowił swój Kościół święty, tę wspólnotę wiary, nadziei i miłości tu na tej ziemi, jako widzialny organizm, nieustannie go też przy życiu utrzymuje, prawdę i łaskę rozlewając przez niego na wszystkich. Wyposażona zaś w organa hierarchiczne społeczność i zarazem mistyczne Ciało Chrystusa, widzialne zrzeszenie i wspólnota duchowa. Kościół ziemski i Kościół - bogaty w dary niebiańskie - nie mogą być pojmowane jako dwie rzeczy odrębne, przeciwnie, tworzą one jedną rzeczywistość złożoną, która zrasta się z pierwiastka boskiego i ludzkiego.”
„A jak Chrystus dokonał dzieła odkupienia w ubóstwie i wśród prześladowań, tak i Kościół powołany jest do wejścia na tę samą drogę, aby udzielać ludziom owoców zbawienia.”
Wszyscy wierzący, razem z Jezusem, stają się jedną rodziną, czyli wspólnotą, którą nazywamy Kościołem, a której Ojcem jest Bóg. Wspólnocie tej, przewodzi papież, biskup Rzymu. Razem z innymi biskupami świata służy on Chrystusowi i kieruje całym Kościołem. Kościół powinien być i jest jeden (jak Trójca Święta), święty (jak Bóg), powszechny (to znaczy dla wszystkich) i apostolski – oparty na nauce apostołów.
Uzupełnij:   
Moja diecezja:
Mój dekanat:
Moja parafia:
Mój ks. dziekan nazywa się:
Moim proboszczem jest:

Pomocna dłoń

Chrześcijanin to nie ten, kto ma w domu, lub na szyi wizerunek Jezusa, lecz ten, kto jest obrazem Jezusa w domu i poza nim, żyjąc miłością i prawdą. Chrześcijanin to nie ten, kto potrafi się modlić (choćby najpiękniej) i wołać: „Panie, Panie”, ale ten, kto wypełnia wolę Bożą, nawet wtedy, gdy trzeba przyjąć cierpienie i krzyż.
Poganin mówi, bawi się, myśli i żyje według pragnień ciała, idąc za panującą modą, powtarzając hasła narzucających się reklam, robiąc zawsze to, na co ma ochotę.
Chrześcijanin przeciwnie, żyje według nauki i woli Pana, prowadzony przez Ducha Świętego, Ducha Jezusa Chrystusa. Nie wystarczy, aby Jezus był przyjęty przez ciebie jako Zbawiciel. ON chce, abyś Go przyjął jako swego PANA i Mistrza.
Czynienie Jezusa Panem swojego życia nie jest wydarzeniem jednorazowym, lecz procesem trwającym całe życie. Gdy poznasz i przyjmiesz Jezusa jako swojego Zbawiciela, powinieneś rozpocząć proces oddawania, każdej bez wyjątku, dziedziny swojego życia pod Jego panowanie.Staraj się poddawać Jego woli wszystkie swoje myśli, czyny, naukę, pracę, życie rodzinne, pieniądze, plany na przyszłość, itd...
Pewnie stawiacie sobie teraz pytanie: Ale jak to zrealizować praktycznie ? To bardzo proste, za każdym razem wystarczy, abyś się w sercu pytał Boga: „co zrobiłby Jezus, gdyby był na moim miejscu ?” „Panie Jezu, kupiłbyś na moim miejscu ten aparat fotograficzny, komputer lub sukienkę ? Czy wydałbyś pieniądze ? Jak kochałbyś moich rodziców ? Jak potraktowałbyś brata czy siostrę, gdy coś mi tam zawinili ?”... itp., itd...
Trzeba, żebyś szedł za głosem sumienia. W nim rozpoznasz wolę Pana.
Prawdziwy chrześcijanin należy całkowicie do Jezusa: „Jeżeli bowiem żyjemy, żyjemy dla Pana, jeżeli zaś umieramy, umieramy dla Pana. I w życiu więc i w śmierci należymy do Pana”. (Rz 14,8)
Prawdziwy chrześcijanin jest posłuszny Panu.
Prawdziwy chrześcijanin służy braciom jak samemu Chrystusowi.
Prawdziwy chrześcijanin głosi innym, że Jezus jest PANEM.
Prawdziwy chrześcijanin wie, że Pan jest jego Sędzią. (por. 1 Kor 4,4b)

Pomocna dłoń

Jezus jest moim Panem
Często słowa PAN używamy w odniesieniu do Boga i do Jezusa Chrystusa. Modlimy się przecież słowami: „Panie Boże...” albo: „Przez Chrystusa, Pana naszego...”. Wyznajemy wiarę słowami: „Wierzę w Boga Ojca wszechmogącego, Stworzyciela nieba i ziemi i w Jezusa Chrystusa, Pana naszego...” Ta właśnie wiara mówi nam, że Jezus jest Panem, tzn. Bogiem. Gdy Stary Testament przekładano na język grecki, wówczas imię Boga „JAHWE” (które to mógł wymawiać jedynie arcykapłan i to tylko raz w roku) zastępowano słowem „KYRIOS”, tzn. pan, władca.
W Nowym Testamencie, w ustach pierwszych chrześcijan ów tytuł „KYRIOS” odnoszono do osoby Jezusa Chrystusa, co było wyrazem najwyższej chwały i adoracji Pana Jezusa.
Stwierdzenie, że Jezus jest Panem, jest uznaniem Jego równości z Bogiem Ojcem (Jezus dzieli z Ojcem tę samą boską naturę, posiada tę samą wszechmoc; jest godzien tej samej chwały co Ojciec). Jest głową całego stworzenia, a cała historia koncentruje się w Nim i w Nim odnajduje swój sens i cel. Przez Jezusa wszyscy ludzie zostali pojednani z Ojcem. On jest jedyną Drogą do Ojca. Jezus jest Królem całego wszechświata. On pragnie, aby wszyscy ludzie poddali się dobrowolnie, z miłości, Jego panowaniu i poznali wolność, którą przynosi to poddanie. Jezus chce być kimś bliskim dla każdego z nas. ON chce być Panem całego naszego życia, chce być Panem naszych serc. Im bardziej pozwolimy Mu być Panem, tym bardziej będziemy mogli znajdować i wypełniać Jego, a nie naszą wolę.

Pomocna dłoń...

Jezus jest Mesjaszem. Wiemy już, że zapowiedział Go Bóg po grzechu pierworodnym. Oczekiwano Go przez wiele lat. Urodził się w Betlejem, mieszkał w Nazarecie, zagubił się w świątyni, nauczał w Palestynie, ukrzyżowano Go na Golgocie w pobliżu Jerozolimy. Ewangelia mówi, że trzeciego dnia zmartwychwstał, a potem po 40 dniach wstąpił do nieba.
Jezus, prawdziwy Bóg i prawdziwy Człowiek, jest twoim Zbawicielem. Pomyśl, jak wiele Mu zawdzięczasz...
Słowo, imię „JEZUS” (Bóg zbawia; Jahwe jest zbawieniem) oznacza misję Jezusa. Podobnie słowo „CHRYSTUS” nie jest nazwiskiem Pana Jezusa . W starożytności nie było nazwisk. Słowo „Chrystus” jest greckim odpowiednikiem hebrajskiego słowa „Mesjasz”. A więc Jezus z Nazaretu jest obiecanym Mesjaszem czyli Chrystusem.
Jezus
- prawdziwy człowiek
- z Nazaretu
- potomek króla Dawida (syn Dawida)
- namaszczony Duchem Świętym (tzn. Mesjasz, Chrystus, Pomazaniec Pański), kapłan, prorok i król nauczający i działający w mocy Ducha Świętego
- prawdziwość Jego nauki potwierdzały znaki i cuda.
A kim jest Jezus Chrystus dla ciebie ?

Pomocna dłoń...

Przez wiarę i chrzest zostaliśmy włączeni w życiodajną wspólnotę z Chrystusem i Jego Kościołem. Przyjęty chrzest zobowiązuje nas do życia zgodnego z wyznawaną wiarą. Jesteśmy jednak ludźmi słabymi i grzesznymi. Nasza łączność z Chrystusem i Kościołem zainicjowana na Chrzcie świętym, bywa często osłabiana przez nasze niedoskonałości, a zwłaszcza przez ciężkie grzechy. Zatem nasza grzeszność domaga się poprawy, to jest nawrócenia i pojednania z Kościołem i z Bogiem w Chrystusie Jezusie. Ustawiczne nawracanie się, które inaczej nazywamy pokutą, należy do istotnych elementów i warunków bycia prawdziwym chrześcijaninem, który swoje życie realizuje w łączności z Chrystusem w Jego Kościele. Grzesznik musi pojednać się nie tylko z Bogiem, ale i z Kościołem, który od Chrystusa otrzymał moc odpuszczania grzechów.
Bóg ciebie kocha i chce, aby twoje życie miało sens (cel), dlatego ma dla ciebie wspaniały plan.
Twoje życie nie jest przypadkowe. Jesteś chciany i zaplanowany przez Boga. Tylko Bóg zna cel i sens twojego życia. On wie kiedy twoje życie będzie miało sens, dlatego ma plan jak uczynić twoje życie sensownym i celowym.
Bóg pragnie twojego szczęścia, ON cię stworzył, abyś był szczęśliwy na ziemi i abyś osiągnął życie wieczne. Przeszkodą w spełnieniu tego Bożego zamiaru jest twój grzech.
Każdy grzech jest nieposłuszeństwem Bogu, który wyraża swoją wolę w przykazaniach. (Por. KKK 397) Takie grzeszne nieposłuszeństwo stanowi wyraz lekceważenia i pogardy wobec Boga i Jego pouczeń.
Przez grzeszny czyn człowiek daje do zrozumienia Bogu, że nie ufa Jego życzliwości, że nie wierzy w to, iż dał nam swoje przykazania z miłości do nas, dla naszego dobra.
Czym zatem jest grzech ?
- krzywdą innych ludzi,
- odejściem od Boga,
- odrzuceniem Bożej miłości,
- przekroczeniem przykazań.
Pamiętaj, twój grzech zaczyna się zawsze wtedy, gdy zostaje zachwiane twoje zaufanie do Boga, gdy myślisz, że dojdziesz do szczęścia własną drogą, nie licząc się z tym, co Bóg mówi. Tymczasem nie ma dla nas innej drogi, innego szczęścia, innego zbawienia poza tym, które daje Bóg w Jezusie Chrystusie.
Jeśli uznajesz przed Bogiem swoją grzeszność i poczuwasz się do tego, że powinieneś coś zmienić w swoim życiu – rozpoczyna się w tobie proces nawrócenia. Bóg w swojej ojcowskiej miłości pociąga cię mocą łaski, abyś Mu na nowo zaufał i wrócił do Niego. (Łk 15,11-32) On jest gotowy ci przebaczyć. Bóg kocha cię zawsze. Jeśli zgrzeszyłeś, rozumie twoją sytuację i nieustannie czeka, aby cię wziąć w swoje ramiona i przebaczyć winy. Będzie mógł to jednak uczynić, dopiero wtedy, gdy zdecydujesz się do Niego wrócić. Drogą powrotu jest sakrament pokuty i pojednania.

Pomocna dłoń...

Bóg objawił się jako „Ten, który jest“. Dał się poznać jako Prawda i Miłość. Jest wieczny, sprawiedliwy, miłosierny, litościwy, cierpliwy, bogaty w łaskę i wierność. Bóg pragnie, aby wszyscy ludzie byli zbawieni. Pewnie stawiacie sobie pytanie: jak żyć, co robić, aby to wieczne życie osiągnąć ?

Odpowiedź na to pytanie i wiele innych znajdziemy w „Księdze Życia“.

Pomyśl czym dla ciebie jest słowo Boże ? Jakie jest miejsce Biblii w twoim życiu ?

Zapisz: Ps 119,105 i zastanów się jak korzystasz z tego światła ?

Z ilu ksiąg składa się Pismo święte ?

Stary Testament ........... ksiąg, Nowy Testament ......... ksiąg. Razem jest w Biblii ......... ksiąg.

Pomocna dłoń...

Najwspanialszym przymiotem Boga jest miłość. Bóg stwarzając dzieli się miłością.
Przeczytaj Rdz 1i zwróć szczególną uwagę na wersety kończące każdy akt stwarzania:  „A widział Bóg, że były dobre.“
Przeczytaj także Iz 54,10, J 3,16-17, oraz 1J 4, 9-10 i napisz jak starasz się wynagrodzić Bogu Jego wielką MIŁOŚĆ ? Jaki dar miłości otrzymaliśmy od Boga ?

Pomocna dłoń...

Na waszą prośbę rzucam do was „koło ratunkowe”. A tak naprawdę rzuca w twoją stronę to ratunkowe koło TEN, który kocha cię odwieczną miłością, TEN, który jest źródłem miłości, TEN, który pragnie szczęścia każdego człowieka, a więc i twojego, TEN, który swoją miłość najpełniej objawił w swoim Synu, Jezusie Chrystusie. Miłość Boga polega na tym, że ON pierwszy nas umiłował -bez żadnej naszej zasługi - i w każdym z nas rozpoczął swoje dzieło miłości. To dokonało się w chwili naszego chrztu. Wtedy miłość Boża rozlała się w sercach naszych. Trzeba to sobie uświadomić, by współpracować z Bogiem w rozwijaniu Jego miłości w nas i przez nas. Aby wam w tym pomóc, tu udostępniam wam wskazówki praktyczne związane z katechezami: referencje biblijne, pytania im towarzyszące, itd., itp...